Shirin Gabay

“De dag dat mijn lievelingskip stierf, bloedde mijn kinderhart. Ze was altijd de zwakkere geweest, de kip die als laatste aan het etensbakje raakte, het minst vrolijk kakelde. De underdog, maar dan in kippenvorm. Ze stierf jong en onverwachts: ze slaagde er maar niet in eitjes te leggen, en had drie volgroeide exemplaren in haar baarmoeder opgestapeld. Jaren later, wanneer haar herinnering zeer sporadisch mijn gedachten kruiste, begreep ik hoe menselijk dit eigenlijk was, en hoe veel ik kon leren uit haar levenseinde. Wat men opkropt, de mond snoert, geen ruimte geeft, sterft een stille dood. Mensen moeten ook hun ‘ei’ kunnen leggen. Emoties en ervaringen delen, uiten, om verder te kunnen gaan. Wat me het meest intrigeert aan deze menselijke soort, is net dat ei, dat formidabele, ongelegde ei, het mini-universum dat in elk van ons schuilgaat en we krampachtig proberen op te houden uit angst onze ware kleuren te tonen. Ik leerde dat we soms, in een poging onze tekortkomingen te verdoezelen, het beste van onszelf mee begraven. Telkens iemand me een blik naar binnen laat werpen, ben ik dankbaar voor de menselijkheid die ik ontdek. Ik koester hoe we elk op onze eigen manier, met onze eigen dromen, angsten, wensen, tekortkomingen, talenten in dit leven staan. Met ons eigen verhaal. Meer verbonden dan we denken. Niets geeft me een beter gevoel, dan de kunstmatige muren die er tussen mensen bestaan gradueel te zien sneuvelen, en met behulp van menselijke warmte, de funderingen te leggen om bruggen te bouwen. Zodat we beetje bij beetje, dichter bij elkaar komen te staan.”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden.